Mijn visie 

Liefde is volgens mij geen bezit, het is geen object dat we kunnen kopen of bezitten. Dat mag duidelijk zijn. In de realiteit zie ik echter vaak dat we niet eens weten hoe het is om een partner te 'hebben' zonder die behoefte om diegene te bezitten, om hem of haar helemaal voor onszelf te hebben. We vinden het heerlijk om te geloven in die eind-goed-al-goed verhaaltjes en romantische films, die niet eens een fractie laten zien van hoe het er echt aan toe gaat. Het is alsof mensen maar een leegte in zichzelf willen laten opvullen door die ander. Een soort van wederzijdse afhankelijkheid. Liefde zou vooral over geluk en vrijheid moeten gaan, niet over leed en bezit.

In de eerste plaats zijn we allemaal op zoek naar die ene ware liefde. Maar mijn eigen ervaring heeft me geleerd dat het leven en de liefde iets dynamischer is dan dat. Liefde en relaties in het internettijdperk en alles wat daarbij komt kijken.

Persoonlijk ben ik de liefde al meerdere keren tegengekomen in mijn leven. En zoals vele singles waarschijnlijk kunnen beamen is verliefdheid of aantrekkingskracht geen keuze. Wie volgens mij denkt de liefde te kunnen voorspellen, gaat ervan uit dat het leven statisch is. Alles rondom ons, ook wijzelf zijn continue in verandering. Van kleren of meubels die we vandaag uitkiezen, vragen we ons misschien binnen 10 jaar af, hoe het toch zat met onze 'smaak'. Maar zo gaat het ook met onze gevoelens. We kunnen hopelijk niet garanderen dat we ons over 20 jaar, op diezelfde plaats in verbinding zullen voelen met onze partner.

De hevige passie bij een pril koppel, zal na 20 jaar lief en leed delen een ander vorm hebben aangenomen. Kan je garanderen dat de liefde nooit over gaat? Kan je werkelijk beloven nooit meer verliefd te worden op iemand anders? Het leven, jij, de liefde, groeit en het is voor mij duidelijk dat de kaders van onze westerse cultuur, daar te kort schieten. Net omdat deze in feite gebaseerd is op de liefde-bezitsvorm.

Kunnen wij het als mens aan om in alle openheid, eerlijkheid en begrip voor elkaars gevoelens, echt onszelf te zijn? Durven we ruimte te maken voor al onze gevoelens? Wat is liefde voor jou? Wat is voor jou de ideale relatie? Wat vind jij belangrijk? Kan je daar uiting aan geven? Of hoe zie jij dat dan net?

Niemand vindt het leuk om zijn wereld overhoop te gooien. Er zijn mensen bij wie hun gevoelens ervoor zorgen dat ze zich ongemakkelijk voelen, omdat ze bang zijn om hun thuis te ontwortelen en alles waar ze zo hard voor gewerkt hebben te verwoesten.

Het is zelfs zo dat heel veel mensen leven met gebroken relaties en slechte gewoontes, omdat ze simpelweg bang zijn voor verandering. Ze leven volgens het populaire gezegde "Een bekend kwaad is beter dan een onbekend goed".

Er zijn echter ook mensen die zonder na te denken toegeven aan hun gevoelens, in de hoop dat deze al hun problemen zal oplossen.

Ik ben ervan overtuigd dat geen van bovengenoemde gedragswijzen goed zijn in hun extreme vorm.

Opnieuw in contact komen met jezelf, met je eigen hart en gevoel en dit bespreekbaar maken is een andere weg. Kunnen nadenken in mogelijkheden en oplossingen en niet blijven botsen op de beperkingen.

We zijn allemaal mensen van vlees en bloed en hebben allemaal verschillende passies, dromen, verlangens, fantasieën. Door opnieuw in contact te komen met je hart en dit vervolgens bespreekbaar te maken, kom je opnieuw echt in verbinding met jezelf en/of met je partner. 

Over gevoelens kunnen we niet discussiëren. Het enige waar we invloed op hebben is hoe we ermee omgaan. Aangezien elke mens anders is, zal hoe we daarmee omgaan ook voor iedereen anders zijn. En daarbij mogen we niet vergeten, de langste relatie die we hebben in ons leven, is uiteindelijk die met onszelf.

Fien Walleyn