Een thuis-burn-out, kan dat?

Voel jij je soms beklemd in je thuissituatie? Beklemd door je partner en/of kinderen, op het vel gezeten precies? Ben je vaak snel geïrriteerd, zijn er ergernissen en kan je niet veel 'hebben'? Zit je snel op je paard?

Je moet met zoveel zaken rekening houden en cijfert jezelf en/of je gevoelens daarbij vaak weg, je ervaart een enorm gevoel van druk. Breng daar nog eens vrouwelijke hormonen bij en het plaatje is soms helemaal compleet. Heb jij ook geen flauw idee hoe je dit kan omdraaien? Heb je nood aan een pauze, een adempauze? Lucht? Ben je verward en voel je je bovendien vaak ook nog eens schuldig tegenover je gezin? Dan loop je vast.

Het voelt als een identiteitscrisis. Ergens is het logisch. Als kind droomde je waarschijnlijk over het 'huisje, boompje, beestje'-verhaal. Het sprookje dat ons zo mooi verteld werd. Nu je dat eigenlijk gerealiseerd hebt, vraag je je af: en wat nu? 

Ik maakte het ook mee. Het voelde als een soort 'thuis-burn-out', daarom ook de titel van dit blog. Ik wil jou vooral een hart onder de riem steken, als je je herkent in dit verhaal. Ik weet het, het is behoorlijk K-U-T. Maar je kan het pas echt terug omdraaien als je verantwoordelijkheid neemt voor jezelf. 

Je loopt vast, omdat je teveel op automatische piloot leeft, het voelt als geven, geven, geven, waardoor je geen diepgang meer ervaart in wat je doet, je krijgt er geen energie meer van, het kost je enkel nog energie. Je bent zo sterk en je doet maar voort en voort, er zijn ook 'betere' dagen en er is je geleerd om niet te flauw te zijn. Het is overal wel iets en ja, wie zal het anders allemaal doen? Dit duurt meestal tot de bom helemaal barst, dan word je als het ware wel verplicht om met jezelf aan de slag te gaan.

Wanneer je opnieuw begint te voelen, wijst je hart en intuïtie je van nature de weg, de weg van je hart. In al je relaties is het erg belangrijk dat je naar dat gevoel leert luisteren. Nog belangrijker is het, om te leren om je gevoelens op een goeie manier over te brengen. Als we dan toch de moed bijeen geraapt hebben om ons te uiten schieten we bij een tegenreactie vaak terug helemaal in onze emoties, of voelen we ons onderdrukt of gemanipuleerd en al helemaal niet begrepen. 

Neem de verantwoordelijkheid voor jezelf, door te voelen en te benoemen wat er echt binnenin je speelt, onderzoek het en own it. De negatieve gevoelens mogen er ook zijn, het mag slecht met je gaan, durf dat ook toe te geven, je kan er zoveel uit leren! Door het te benoemen en te reflecteren, verminderd het zware gevoel en hoef je het ook niet meer alleen te dragen. 

Waarom zou je toneel spelen voor je geliefden? Je kan dit ook op een liefdevolle manier overbrengen naar hen. Het gebruik van geweldloze communicatie kan hierbij erg waardevol zijn. Het helpt je overeind te blijven in moeilijkere situaties en gesprekken. Door dicht bij je eigen gevoel en bij het gevoel van de andere te blijven, kom je veel sneller tot de kern en ook nog eens in verbinding. Maak alsjeblieft gebruik van die tools, ze zullen je helpen! 

Aan jij, die dit nu leest en zich herkent in dit verhaal, weet dat je niet alleen bent en dat er heel veel mensen zijn die hiermee worstelen. Wees vooral lief voor jezelf en neem het van mij aan, er is licht aan het eind van de tunnel! ❤️ 

Veel liefs, Fien