Kiezen voor de liefde

Toen ik enkele weken geleden mijn blog de wereld in stuurde waarin ik openlijk uitkwam voor de liefde die ik voel voor twee mannen, vond ik dat best spannend en was ik ook wel benieuwd naar de reacties uit mijn omgeving.

Die reacties waren erg uiteenlopend. Het viel me op dat heel wat mensen het moeilijk vonden om hierover een gesprek te beginnen of dit bewust uit de weg gingen. Anderen spraken dan weer hun bewondering uit, om het gaan staan voor mezelf en mijn gevoelens. Nog anderen stelden zich openlijk de vraag wat zij zouden doen als het hen zou overkomen, maar meestal werd dezelfde conclusie gesteld: waarom blijf je van iemand houden als die liefde wordt afgewezen? Doet dat niet ongelofelijk veel pijn? En waarom blijf je dan vasthouden aan die liefde?

Via, via kwam ook het 'medelijden' ter sprake, die sommige mensen hadden naar mijn man toe. Want hij moest het toch maar allemaal de baas kunnen en wat doe je dan als je vrouw ineens van twee mannen houdt? Wat doe ik mijn man toch allemaal aan?

Die redeneringen gaan ervan uit dat liefde controleerbaar en eindig is, terwijl ik in eerste instantie nooit bewust voor deze gevoelens gekozen heb. Ze zijn niet ontstaan uit een tekort, het is mij overkomen, hebben mij overvallen en nooit heb ik het gevoel gehad dat ik hier maar een enkele vorm van controle in had. Natuurlijk doet afwijzing ongelofelijk veel pijn, maar neemt het mijn liefde weg? Neen. 

Natuurlijk hebben mijn man en ik allebei geworsteld met onze gevoelens, maar nam dit onze liefde weg? Neen. De ene liefde doet geen afbreuk aan de andere.

Nog nooit heb ik zoveel bewondering en liefde voor mijn man gevoeld, als toen ik werkelijk voelde dat hij mij niet als een bezit zag en in heel dit proces zelf met zijn eigen gevoelens aan de slag ging, in plaats van die van mij te willen controleren. Dan mogen er nog 1000 andere mannen zijn die zeggen: "dat zou bij mij geen waar zijn" of "hou je vrouw onder controle". Geen enkele van deze mannen, komen nog maar een fractie in de buurt van die van mij. Het vraagt werkelijk moed en kracht om van iemand te houden voor wie hij/zij is in plaats van een beeld te creëren in je hoofd en je geliefde daarnaar proberen te vormen.

Controle over het leven, over een ander, over de liefde, het zijn allemaal illusies. We moeten het allemaal doen met de kaarten die ons gedeeld zijn. 

Ik blijf het herhalen, maar gevoelens komen helemaal niet met een afstandsbediening, wel heb je controle over hoe je ermee omgaat en ben je nooit machteloos.

Elke dag opnieuw krijgt ieder van ons de keuze waar we voor willen gaan, wat we belangrijk vinden, waar we onze energie in willen steken. Elke dag kiezen we bewust of onbewust voor liefde, hoop en vertrouwen of voor angst, frustratie en onverschilligheid. Om de mogelijkheden te zien of de beperkingen. In elke relatie en in elke situatie.

En daarom probeer ik elke dag opnieuw in mijn persoonlijke situatie bewust te kiezen voor de liefde en neen dat is niet altijd even gemakkelijk. Want liefde zoekt een weg naar buiten en wil beleeft worden. En natuurlijk ervaar ik ook een intens verlangen en een gemis naar mijn andere geliefde, maar neemt dat liefde weg? Neen dus. Het is net de keerzijde van de medaille. Het heeft me net geleerd om te blijven geloven in de liefde, want werkelijke liefde heeft geen bewijs nodig, het is een voortdurende overgave. 

Het is liefde die momenteel het meest ontbreekt op deze aarde en het is de liefde die de balans zal doen terugkeren. Waar je aandacht aan geeft groeit, kies dus bewust.

Spread the love ❤️

Fien Walleyn