Waar is de wilde, ontembare vrouw?
In onze huidige cultuur waar feminisme nog steeds belangrijk is, wil ik dit ook even van een andere kant belichten.
Natuurlijk is het terecht dat we sommige zaken graag anders zouden willen, maar dat is volgens mij vooral symptoombestrijding.
Los van het feit dat de media regelmatig herhaalt wat al decennia eerder en veel beter is opgeschreven, negeren veel artikels of verhalen de rol van de vrouw hierin. En vooral waarom zij die rol mee in stand houdt.
Het is vooral een wijzen naar anderen, naar mannen, naar de maatschappij, naar de politiek. Maar als je wijst naar een ander, wijzen er altijd drie vingers terug.
Zo wordt er weinig geschreven over de typische vervreemding waar wij vrouwen een alleenrecht op lijken te hebben, vervreemding van de meest wezenlijke aspecten van onze identiteit.
Vervreemding van ons lichaam, dat we hebben geleerd om te dik te vinden, te lang of te kort, te puntig of te rond, te grof of simpelweg lelijk.
Vervreemding van onze behoeftes, die we hebben geleerd te negeren om niet nog dikker te worden (als het gaat over honger).
Om niet als slet te worden neergezet (als het gaat over lust),
Om ons niet slecht of schuldig te voelen (als het gaat over onze gevoelens).
Vervreemding van onszelf, van wie we zijn, met alle ambitie, geestdrift en vrouwelijkheid die daarbij komt kijken.
De ontembare vrouw is zoals de wilde dieren, het zijn beide bedreigde diersoorten.
De moderne vrouw is een wervelwind van bedrijvigheid. Ze wordt gedwongen alles voor iedereen te zijn.
Onze relatie met de ontembare, wilde vrouw in jou is misschien wazig geworden door verwaarlozing, verdrongen door een te sterke domesticatie, verbannen door de heersende cultuur of wordt misschien gewoon niet meer begrepen.
Veel vrouwen zijn al zo vervreemd geraakt van zichzelf dat ze niet eens meer weten dat ze een aanzienlijk deel van zichzelf onbenut laten dan wel negeren of gewoon keihard geweld aandoen.
De bron van onze problemen zit in onszelf en we ontzeggen onszelf een hoop plezier als we ons daar niet bewust van worden.
We lieten het BEIDEN, zowel mannen als vrouwen gebeuren, dat de vrouw klein en dom gehouden werd.
We lezen eigenlijk bijzonder weinig eerlijke, open verhalen over de remmingen die zoveel vrouwen moeten voelen, hun moeite om zichzelf op waarde te schatten, om zichzelf te zien als een onafhankelijk en autonoom individu.
In plaats van als een vrouw die post-its op de spiegel nodig heeft om zich eraan te herinneren dat ze prachtig is.
In plaats van te wijzen naar een ander, kunnen we beter streven naar het herstellen van onze eigen prachtige en natuurlijke psychische vormen.
In elke vrouw zit een krachtige drijfveer, vol goede instincten, gepassioneerde creativiteit en tijdloos weten. Dat is de ontembare vrouw.
Door haar een naam te geven, creëren we voor haar een domein van gedachten en gevoelens binnen in onszelf.
Zelf de meest onderdrukte vrouw heeft een geheim leven, met geheime gedachten en geheime gevoelens die welig en wild, dat wil zeggen, natuurlijk zijn.
We zijn als vrouw niet geschapen om miezerig te zijn, met dun haar, om niet in staat te zijn op te springen, te achtervolgen, te baren, te spelen, een leven te creëren.
Wanneer je leven als vrouw gekenmerkt wordt door stagnatie, of een vat van verveling is, is het de hoogste tijd dat de ontembare, wilde vrouw tevoorschijn komt.
En ja, natuurlijk zouden sommige mensen misschien liever hebben dat je je als vrouw netjes gedraagt en geen gat in de lucht springt van vreugde of mensen om de hals vliegt om ze te verwelkomen, doe het toch maar.
Sommigen zullen zich met angst of afgrijzen van je afkeren. Maar je geliefde zal dit nieuwe aspect van je liefhebben, als hij of zij de juiste geliefde voor je is.
Wees je ervan bewust dat er zowel binnen als buiten je een kracht is die ingaat tegen je natuurlijke instincten. Als je deze kracht erkent, dan kan je jezelf er ook voor beschermen en uiteindelijk van zijn kracht beroven.
Fien Walleyn
Bron: De ontembare vrouw van Estés/Vrouwen & seks van Maartje Laterveer.