Als je je aanpast om mensen niet te verliezen, verlies je jezelf.

Ok. Ik heb even getwijfeld of ik dit blog wel ging schrijven maar dit moet me van het hart.

Een maand geleden ondertussen, zette ik een punt achter mijn relatie met D. Zoals ik hier al schreef probeer ik al enkele jaren duidelijkheid te krijgen in de wir war van gevoelens die ik ervaar voor 2 mannen. Een eerste klein detail dat ik daarbij wegliet is dat het niet zomaar over twee mannen gaat, maar ook over twee broers. Waar ik dit eerst wegliet om niet onnodig betrokkenen hierin te kwetsen, besef ik nu dat ik alleen maar mijzelf kwets door de waarheid te verbloemen. Ik hoef natuurlijk niet uit te leggen dat dit gegeven mijn situatie behoorlijk complex maakt.

Dat ik na onze intense rollercoaster nu toch tot deze conclusie kom, is vooral heel pijnlijk en verdrietig. Maar deze gevoelens vragen zoveel van mij en zijn zo verwarrend, dat ik in de eerste plaats voor mezelf wil kiezen. Hoe machteloos ik me ook voel in het verdriet dat ik D aandoe, onze kinderen, onze families. Ik blijf maar kringetjes lopen en het wordt voor mij gewoon een steeds grotere illusie om nog ergens uit te komen. En ergens klinken dit misschien lege woorden, maar ook D verdient beter dan dit.

Een tweede detail dat ik namelijk wegliet is dat ik een enorm intense energetische verbinding voel tussen mij en T. Ik kan niet precies zeggen wanneer ik deze voor het eerst heb opgemerkt, maar ze is met de tijd alleen maar intenser geworden. Ik vind het ook echt moeilijk om deze verbinding te beschrijven, er bestaan gewoon geen woorden die dat kunnen vatten.

Wat ik wel kan zeggen is dat T deze gevoelens nooit heeft uitgelokt of beantwoordt, integendeel. Er is dus ook nooit iets voorgevallen tussen ons en ik kan van mezelf zeggen dat ik in deze complexe situatie altijd eerlijk en integer ben proberen te zijn naar mezelf en in mijn relatie naar D toe.

Diep vanbinnen weet en voel ik gewoon dat ik bij T hoor en hij bij mij. Deze liefde is er nu eenmaal en zal er naar mijn gevoel ook altijd zijn. Bovenal is in dit hele verhaal alle controle een illusie gebleken, ik kan niet tegen deze liefde vechten, maar ook niet voor.

Los daarvan kwam mijn beslissing behoorlijk onverwacht en sloeg dan ook in mijn directe omgeving in als een bom.

Waarom wil ik iets opgeven dat in sé goed is, zomaar, voor niks? Om ergens moederziel alleen te gaan zitten? Waarom wil ik mijn kinderen dit aandoen? Waarom doe ik dit D aan? Waarom baseer ik mijn keuzes op 'een energetische verbinding'? Wordt het niet eens tijd dat ik met mijn beide voeten op de grond kom en dankbaar ben voor wat ik heb?

Heb ik wel genoeg mijn best gedaan om hier een weg in te zoeken?

Zoals ze zeggen kan je echter pas oordelen over de keuzes van iemand anders, als je in diegene zijn/haar schoenen hebt gelopen. Voor mij is het nu vooral belangrijk om na al die jaren eindelijk rust te vinden in deze hele situatie. En dat doe ik door verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en deze verbinding. Ze maakt ondertussen een groot deel uit van mijn belevingswereld en van wie ik ben.

Ik begrijp nu ook dat niemand anders, behalve ikzelf deze verantwoordelijkheid kan nemen en daarom schrijf ik ook vandaag dit blog. Omdat hoe onbegrijpelijk dit voor sommige mensen dan misschien mag zijn. Ik wil deze bijzondere liefde niet langer verstoppen of in een bepaalde vorm proberen te dwingen. Liefde mag altijd stromen. 

Spread the love ❤️

Fien Walleyn