A little more kindness and a little less judgement please

Uiteraard heeft iedereen het recht op een mening. Het is zoals ik al eerder zei echt een mooi voorbeeld van hoe we allemaal een andere belevingswereld hebben. Onze eigen 'waarheid'. Echter de manier waarop zich dat soms vertaalt is niet altijd even fijn.

Adviezen, bemoeienissen, bezorgdheid, beledigingen, dat krijg je eigenlijk vaak gratis en voor niks bovenop je eigen problemen.

Ik ga hier niet beginnen op te sommen wat voor absurde dingen ik de laatste maanden naar mijn hoofd gekregen heb. Daar heeft niemand iets aan, maar hoe pijnlijk dat soms ook was, het heeft me wel heel veel geleerd. Het heeft mij geleerd dat een oordeel meestal volgt uit onbegrip. En ook dat dat oordeel meer zegt over de persoon die het uitspreekt, dan over mijzelf. Maar bovenal heeft het mij geleerd wie er mij graag ziet voor wie ik ben en wie mij graag zag voor een beeld dat nu niet meer bestaat. Dat heb ik eigenlijk altijd geweten en aangevoeld als ik eerlijk ben naar mezelf. Dat spoort me enkel maar aan om nog meer mijn eigen gevoel te volgen en mijn eigen koers te varen.

Het pijnlijkste vind ik de reacties naar Door toe, hij botst namelijk vooral op onbegrip uit zijn directe omgeving. Onbegrip over het feit dat hij zijn best wil doen om goed met mij overeen te blijven komen. Blijkbaar is het tegenwoordig 'meer aanvaard' dat je als ex-geliefden met messen tegenover elkaar komt te staan, dan dat je bewust een poging doet om goed overeen te blijven komen. Los van wat er gebeurt is.

Door en ik proberen hier namelijk net als de voorgaande jaren ook een weg in te zoeken en deze moeilijke situatie 'zo goed' mogelijk aan te pakken. En neen, dat is niet altijd even gemakkelijk, want ook wij blijven 'maar mensen'. En het is ook logisch dat hier soms moeilijkere situaties en gevoelens bij komen kijken. Maar we vinden niet enkel het geluk van onze kinderen, maar ook dat van onszelf erg belangrijk en begrijpen niet goed wat ruzie en conflict ons als meerwaarde in onze situatie zou kunnen brengen. Mijn gevoelens zijn wat ze zijn en de situatie is nu eenmaal wat ze is. Dat is niet altijd even gemakkelijk om te aanvaarden, zowel voor Door niet als voor mijzelf. Als je dan nog eens rekening zou moeten houden met al die oordelen, adviezen en bemoeienissen? Tja, waar gaat het dan naartoe? 

Wij komen allebei uit een gebroken nest, mede dus door onze eigen ervaringen, besloten we dit dan ook gewoon op onze eigen manier aan te pakken, door te doen wat voor ONS goed voelt, voor ONS als gezin. En neen, zoveel voorbeelden bestaan daar eigenlijk niet van. Er zijn jammer genoeg veel meer voorbeelden van hoe je elkaar het leven zuur kan maken.

Belangrijk om hierin te begrijpen is dat het voor ons namelijk niet zo is dat die 13 jaar die wij samen deelden, door mijn beslissing plots niets meer betekent. Ik kan oprecht zeggen dat Door en ik 13 mooie jaren beleefd hebben samen, waaruit 3 pracht van kinderen zijn voortgekomen. Ik zal die herinneringen altijd koesteren. Onze liefde was echt, ookal kies ik nu voor iets anders. Ik zal Door altijd graag blijven zien, al was het als de vader van mijn kinderen. Door was niet enkel mijn geliefde, hij is ook mijn beste vriend en ik zou dat graag zo houden. 

Uiteraard ben ik hier niet alleen in en liggen de kaarten voor Door helemaal anders, gezien dit mijn keuze was en zeker gezien onze complexe situatie. Dat hij ergens toch de moed en de kracht vindt, om door zijn verdriet heen naar de situatie te kijken en samen met mij op een positieve en constructieve manier een weg probeert te zoeken in dit alles, als twee volwassen mensen, dat vind ik persoonlijk op z'n zachts gezegd bewonderenswaardig. En ik vraag mij echt af, wat is daar nu mis mee? Misschien is het wel een bezorgdheid naar hem toe om niet nog meer verdriet 'aangedaan' te worden. Maar weet je, pijn en verdriet zijn de keerzijde van de medaille als je iemand graag ziet. Ik weet dat zelf als de beste. Dus wat doe je dan? Je niet meer openstellen? Je afschermen voor liefde uit angst voor de pijn? Moet het dan echt alles of niets zijn?

Ik ben daarom echt zo trots op Door en ook op mezelf voor de manier waarop wij dat gewoon aanpakken. Maar we zijn dan ook niet aan ons proefstuk toe en ik vind het geweldig dat we de buitenwereld misschien wel kunnen laten zien dat het einde van een relatie, niet het einde van een goed team hoeft te betekenen. Ik hoop oprecht dat we dat kunnen blijven volhouden. 

Want ja, mensen hebben ons in dat proces al zeker proberen tegen te houden. Dat is al zo sinds ik meer en meer mezelf ben geworden. Maar zelfs met de opmerkingen die ik hoor, de blikken die ik krijg en de duisternis die het leven soms om ons heen werpt, het is onze eigen veerkracht om onszelf te durven en te kunnen zijn, die ons net helpt op die moeilijkere momenten. 

En persoonlijk hou ik wel van een goeie uitdaging, zeker om dapper te zijn. En zelfs onder de loep omdat ik misschien anders ben. Maar om eerlijk te zijn, het kan me ondertussen echt niet meer schelen dat diegenen die niet bereid zijn voorbij hun eigen onzekerheden te kijken, mij niet accepteren voor wie ik ben. 

Dat gezegd zijnde, spread the love ❤️

Fien Walleyn